Deeper

2-get-her together

2010-06-09T18:09:00.003+07:00

ฉันเธอ เสมอกัน สัมพันธ์ ตลอดกาล

Title : 2-get-her together

Date : 07.06.10

Social So So

2010-06-09T17:57:00.009+07:00

กลับมาอีกครั้งกับสังคมบนโลก ทั้งคน สัตว์ ต้นไม้ ทุกสิ่งอย่างต่างมีหัวใจในตัวเอง

Title : Social So So V.1

Date : 03.06.10

Title : Social So So V.2

Date : 03.06.10

Monster's Anatomy

2010-01-18T18:48:00.000+07:00

ผลงานล่าสุด และชุดสุดท้ายของปี 2009 หลังจากห่างหายไปนานนม กลับมาครั้งนี้ออกจากโลกใต้ทะเลสู่โลกในอนาคตที่มาด้วยอารมณ์ 2 อย่างในร่างเดียว เผยให้เห็นอวัยวะภายในรวมถึงอารมณ์ โดยมีธรรมชาติ(ต้นไม้)เป็นตัวกลางในการก้าวสู่จากสิ่งหนึ่งไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง

Title : Yellow Monster
Price : 1,000 B.
Status : Sold Out

Monster's Anatomy

2010-01-18T18:22:00.000+07:00

Title     : Pink Monster
Price    : 1,000 B.
Status  : Sold Out

Monster's Anatomy

2010-01-18T18:21:00.000+07:00

Title : Orange Monster
Price : 1,000 B.
Status : Sold Out

Monster's Anatomy

2010-01-07T17:05:00.001+07:00

Title : Green Monster
Price : 1,000 B.
Status : Sold Out

Monster's Anatomy

2009-12-24T17:30:00.006+07:00

Title : White Monster
Price : 1,000 B.
Status : Sold Out

ครั้งแรกของชีวิตที่นอนโรงพยาบาลกับช็อคโกแลต (3)

2009-10-28T14:52:00.001+07:00

:: วันนี้ 31 ตุลาคม 2551 วันฮาโลวีน เป็นวันปาร์ตี้ของบรรดาผีๆ ใครจะไปนึกว่าวันนี้จะต้องเผชิญกับบรรดาผีๆที่โรงพยาบาล แต่ก็เข้ากับบรรยากาศดี เลยชวนเพื่อนมาอยู่ด้วยอีก 2 คน จะไปสนุกอะไรถ้าฮาโลวีนวันนั้นจะอยู่โรงพยาบาลโดยลำพังเพียงคนเดียว ปฏิบัติการแรกของชีวิตกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ

:: มาถึงโรงพยาบาลเวลา 8.30 น. โดยรถยนต์ส่วนตัว มาถึงก็รายงานตัวที่แผนกสูติ วัดความดัน ชั่งน้ำหนัก และก็เลือกห้องนอน ว่าจะเอาแบบไหนธรรมดา หรือ VIP หรือ DELUXE หรือจะเอาห้องรวม 2 คน รวม 4 คน สอบถามจนเป็นที่น่าพอใจ ก็ทำการเช็คอิน (คล้ายๆกับมาพักโรงแรมหรู 5 ดาว) จากนั้นก็มีคนพาไปอีกตึกทำการเจาะเลือด เดินไปอีกตึกเอ็กซเรย์ปอด เดินกลับมารออีกด้าน ประหนึ่งได้ออกกำลังกายยามเช้า แล้วต่อด้วยการตรวจคลื่นหัวใจ เสร็จแล้วต้องหาอะไรกินอย่างด่วน หิวอย่างแรง เพราะน้ำก็เพิ่งกินได้ สุดท้ายก็มานั่ง นอน รอที่ห้อง สักพักพยาบาลเข้ามาเจาะเลือดอีกรอบ (เอาไปยังไม่พอรึไง)
:: ตลอดเวลาพยาบาลเข้ามาทักทาย วัดไข้อยู่เรื่อยๆ ช่วงบ่ายคุณหมอเจ้าของมือมีด ก็เข้ามาอธิบายให้ฟังถึงขั้นตอนการปฏิบัติตัวก่อนเข้าห้องผ่าตัด เช่น พรุ่งนี้หลังจากอาหารเช้า ห้ามกินอะไรแล้ว จนกระทั่งถึงเวลาผ่าตัด ซึ่งเป็นเวลา 19.00 น. แต่จะให้น้ำเกลือแทน คิดดูว่ากี่ชั่วโมงที่ต้องทนหิว และต้องหิ้วท้องรอ หลัวจากนั้นพยาบาลจะให้กินยาถ่ายเพื่อให้ถ่ายออกมาให้หมด อันนี้เพื่อความสะอาดในระหว่างการผ่าตัดนั่นเอง ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องทำตัวแบบนี้ เพื่อเตรียมความพร้อม และหมอก็อธิบายถึงการบล็อกหลัง วิธีนี้ส่วนใหญ่จะใช้กับคนสูงอายุ และคนผ่าตัดทำคลอด (แล้วฉันอยู่ในข้อไหนกัน???) เพราะหลังการผ่าตัดจะไม่รู้สึกเจ็บเท่าการวางยาสลบ แต่สามารถรับรู้ได้ว่ากำลังทำอะไรกับเราอยู่ แค่ไม่มีความรู้สึกเท่านั้นเอง ส่วนการวางยาสลบ วิธีนี้จะหลับยาว (ไม่ใช้กับคนสูงอายุเพราะกลัวหลับไม่ตื่น นั่นเอง) ไม่สามารถพูดคุยกับหมอ หรือพยาบาล ระหว่างที่พวกเค้าเหล่านั้นกำลังเยี่ยมชมอวัยวะภายในช่องท้องของฉันได้ สำหรัรบฉันคุณหมอบอกจะใช้ทั้ง 2 วิธีเลย

:: วันนั้นทั้งวันบรรดาคุณหมอ คุณพยาบาลตบเท้าเข้ามาเป็นระยะๆ ส่วนฉันก็ยังระรื่นอยู่ ระหว่างวันถ่ายรูปเป็นที่ระทึก เอ้อ เป็นที่ระลึกตลอด ยิ้มแย้มแจ่มใส สนุกสนาน เหมือนมาพักตากอากาศยังไง ยังงั้น แล้วคนอื่นรอบข้างฉัน เค้าจะรู้สึกสนุกอย่างฉันมั้ย

:: หลังจากที่ทำการนัดกับหมอเป็นที่เรียบร้อยว่าจะทำการผ่าตัดวันที่ 1 พ.ย. 2551 เวลา 19.00 น. กลับบ้านมาเล่าให้พี่น้องฟัง ส่วนพ่อกับแม่ค่อยโทรชวนมาเที่ยวกรุงเทพฯ ก่อนวันผ่าตัดซัก 3 วันแล้วกัน บอกเร็วก็กลัวคิดมาก เดี๋ยวจะเป็นห่วง บอกช้าหรือกระทันหันก็กลัวจะช็อค ผ่าตัดใหญ่เลยนะเนี่ย ไม่ใช่แค่เป็นไข้หวัดนะ

:: วันที่โทรไปบอกพ่อกับแม่ ตื่นเต้นมากกว่าตอนรู้จากหมอว่าเป็นอะไรซะอีก แต่พอบอกไปแล้วค่อยโล่งอก กลัวค้าจะเป็นห่วงมากเกินไป แต่รู้สึกได้ว่าเค้าเป็นกังวัลแทน ด้วยความที่ฉันไม่กลัว ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต เค้าเลยไม่แสดงออกให้ฉันรู้ว่าเค้ากังวล กลับไปลงที่พี่สาว ซึ่งพี่สาวคนนี้ก็กังวลไม่แพ้ไปกว่าเค้าทั้ง 2 คนเลย ที่บ้านฉันไม่คุ้นกับการที่คนในครอบครัวจะเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสักเท่าไหร่ มีล่าสุดก่อนที่ฉันจะต้องเข้าโรงพยาบาล พ่อของฉันเพิ่งผ่านการผ่าตัดไส้เลื่อน แต่ความรู้สึกต่างกันสุดขั้ว พ่อฉันเป็นกังวลเป็นที่สุด ไส้เลื่อนไม่พอ จะให้หมอเลื่อนวันผ่าอีกต่างหาก ส่วนฉันดูจะสนุก ตื่นเต้น ก็เพราะครั้งแรกของชีวิตหนิ

:: เช้าวันที่ 1 พ.ย. 2552 ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น อาบน้ำ สระผม กินอาหารเช้า ไม่ใช่สิ จะเรียกว่ายัด (ไม่สุภาพเลย) ก็ว่าได้ ด้วยกลัวว่าจะหิวน่ะสิ แล้วก็เสิร์ฟด้วยยาถ่ายต่อ ลักษณะเป็นน้ำขาวขุ่น รสชาติเค็ม กินข้าวเสร็จต้องตามด้วยอันนี้ ปริมาณในการกินก็ประมาณ น้ำเต็มแก้ว 1 แก้ว บอกตรงๆกลืนไม่ลงจริงๆ พะอืดอพะอมมากจากนั้นไม่นานพยาบาลเอาชุดมาให้เปลี่ยนเป็นชุดแบบผ่าหลัง โอ้ยๆ ไม่เคยใส่มาก่อน รู้สึกสนุกอีกแล้ว หลายอย่างที่ไม่เคยทำ มาครั้งนี้ได้ทำหลายอย่างเลย (คิดในแง่ดี) แล้วก็ทำความสะอาดร่างกายส่วนล่าง โดยการโกนขนนั่นเอง ต่อด้วยการสวน (อ้าวต้องมีด้วยหรอ) เพราะหลังจากกินยาถ่ายยังไม่ได้เข้าห้องน้ำเลยนี่สิ ก็จะเข้าได้ไง กินไปไม่ถึงอึก แต่สวนนี่สิ เห็นผลทันตาปานจรวด พยาบาลสวนยังไม่ทันหมดหลอด มันจะสวนออกมาให้พยาบาลเห็นให้ได้ว่า “ยาสวนน่ะ ได้ผลจริงๆนะ” เออ...เอากับมันสิ และแล้วก็ต้องเดินเข้าห้องน้ำเป็นว่าเล่น พยาบาลกำชับว่ายาถ่ายก็ต้องกินให้หมดด้วย อยากจะเอาเททิ้งแทน... ช่วงเที่ยงคุณหมอวิสัญญีที่จะทำการบล็อกหลังก็เข้ามาให้น้ำเกลือ แทนอาหารกลางวัน และให้กำลังใจต่อ พอเริ่มมีขวดน้ำเกลือมาเป็นอวัยวะที่ 33 ก็เริ่มไปไหนมาไหนไม่สะดวกแล้ว ต้องมีคนมาคอยช่วย พยาบาลก็เดินสวยเข้า สวยออกตลอดทั้งวัน วัดไข้ วัดความดัน คุณหมอมือมีดก็มาให้กำลังใจ และเช็คอาการคนไข้ก่อนจะลงมีดที่ท้องฉัน ทุกอย่างปกติ รวมทั้งจิตใจ ก่อนไปพยาบาลหันมาบอกว่าจะเข้ามารับตอน 18.30 น.

:: ใกล้เวลาที่พยาบาลจะมารับแล้ว ฉันยังมีเยื่อใยกับห้องน้ำอย่างตัดไม่ขาด มานึกโทษตัวเองที่ตอนเช้ายัดทะนานเข้าไปเยอะ เฮ้อ...เหนื่อยนะเนี่ย ช่วงเวลานี้เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว ความคิดยังไม่ทันขาด ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู แล้วก็พบกับบุรุษพยาบาล และพยาบาลสาวมาพร้อมพาหนะ ที่ไม่ใช่เบนซ์หรือบีเอ็มฉันเหลือบมองนาฬิกา ตรงเวลาจริงๆ พยาบาลให้ฉันถอดเครื่องประดับทุกอย่าง แม้กระทั่งแว่นตา แต่ให้ใส่หมวกแทน ไม่ใช่หมวกกันน็อคเพราะไม่ได้นั่งมอเตอร์ไซค์ เป็นหมวกที่ใช้ในโรงพยาบาล พี่และเพื่อนๆมีสีหน้ากังวลเกินอายุตัวเองอย่างเห็นได้ชัด เสมือนว่าพวกเค้าคือคนที่กำลังจะถูกเข้าห้องผ่าตัดซะเอง สั่งเสียกัน เอ๊ะ เรียกว่าให้กำลังใจดีกว่า ตลอดการเดินทางไปยังห้องผ่าตัด

:: บุรุษพยาบาลเข็นมาถึงหน้าประตูทางเข้าห้องผ่าตัด จะมีประตูซ้อนกัน 2 ชั้น ตรงจุดนี้ญาติจะไม่สามารถเข้าไปได้แล้ว ทุกคนหันมาให้กำลังใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนผ่าตัด พี่สาวฉันมือเย็นเฉียบ หน้าซีด ผิดกับฉันที่มืออุ่น สีหน้าปกติ (อาการพี่ฉันควรจะเป็นคนนั่งบนรถเข็นมากกว่านะเนี่ย) ประตูชั้นที่ 1 เปิดออก ทุกคนโบกมือ บ๊าย บาย ฉันกลับยก 2 นิ้วว่า “สู้ตาย” พร้อมกับยิ้มให้ทุกคน เป็นการให้กำลังใจพวกเค้า

“นี่ฉันกำลังจะเข้าห้องผ่าตัดแล้วนะ ......”

Portraits of the King… The Art of Iconography

2009-10-20T15:24:00.002+07:00

“ภาพของพ่อ…บารมีแห่งแผ่นดิน”
11 ส.ค. - 15 พ.ย. 2552

ห้องนิทรรศการ ชั้น 9
นิทรรศการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ “ภาพของพ่อ…บารมีแห่งแผ่นดิน” ภาพของบ้าน ภาพของเมือง ภาพของใจ

“ภาพของพ่อ…บารมีแห่งแผ่นดิน” เป็นนิทรรศการศิลปะที่รวบรวมผลงานพระบรมสาทิสลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชที่หาชมได้ยากและมีคุณค่าต่อประวัติศาสตร์ไทยจากศิลปิน ในสาขาทัศนศิลป์ ภายใต้การถ่ายทอดทัศนะทั้งความงามเชิงศิลปะ และการตีความหมายในเชิงสังคม และประวัติศาสตร์ศิลป์ และที่สำคัญไปกว่านั้น แต่ละภาพยังสะท้อนความรู้สึก จิตวิญญาณ ภาพในใจ และความประทับใจของแต่ละศิลปินที่มีต่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ

ศิลปะภาพเหมือนเป็นผลงานทัศนศิลป์ที่ให้ความสำคัญที่สุดในการถ่ายทอดความละม้ายคล้ายคลึงที่รวมถึง กายภาพ, บุคลิก หรือแม้แต่อารมณ์ความรู้สึกของต้นแบบ สร้างความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องระหว่างศิลปิน ต้นแบบ และผู้ชมผลงาน คงไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าศิลปะภาพเหมือนของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯนั้นเป็นหนึ่งใน แบบของงานศิลปะที่มีการสร้างสรรค์มากที่สุด ผลงานศิลปะกว่า 30 ชิ้นนี้ นำเสนอมุมมองและเรื่องราวต่างๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เฟรมภาพและรูปปั้น สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯกับศิลปิน ที่แตกต่างตามยุคสมัย ในบทบาทและความผูกพันที่พระองค์ทรงมีอย่างใกล้ชิดกับประชาชนและสังคม

ในการนำเสนอที่ควบคู่ไปกับงานศิลปะ คือแนวคิดเชิงสังคมจากการตีความหมายของพระบรมสาทิสลักษณ์ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ในรูปแบบต่างๆที่เราต่างคุ้นเคยกันในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นการรวบ รวมภาพเคลื่อนไหวจากเพลงสรรเสริญพระบารมี ธนบัตร, เหรียญ, ปฎิทิน, ตราไปรษณียากร ฯลฯ รวมถึงภาพในสังคมที่แสดงอิทธิพลทางใจจากระบอบการปกครองโดยพระมหากษัตริย์ ภาพของพระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯนั้น ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของชาติ เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจที่สั่งสมไปสู่ความภาคภูมิใจ ส่งผลเป็นกลไกอันยิ่งใหญ่ในการขับเคลื่อนประเทศ

นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงการเคลื่อนไหวและพัฒนาการของศิลปะเพื่อพระมหากษัตริย์ในมุมกว้าง ทั้งเชิงความคิดและเทคนิคการสร้างสรรค์ แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงทางด้านศิลปะควบคู่ไปกับการเปลี่ยนแปลง ของวิถีชีวิตตามยุคสมัย เป็นการกระตุ้นการเรียนรู้และสร้างความเข้าใจในเชิงลึกของความสัมพันธ์ในสังคมไทย จากภาพของพระมหากษัตริย์ที่ถูกสร้างขึ้นไม่ว่าด้วยเหตุผลใดได้กลายเป็น สัญลักษณ์ ที่มีความหมาย สำคัญเกินกว่าการเป็นเพียงแค่รูปภาพ

ที่มา BACC

Photo By Phattara

My Brother

2009-10-20T12:32:00.000+07:00

:: มีกี่คนที่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก และก็มีกี่คนที่ทำงานอย่างมีความสุข 2 อย่างนี้ไม่เหมือนกันนะ อย่างแรกต่อให้งานหนักแค่ไหน ก็มีความสุขที่ได้ทำ เพราะเป็นงานที่รัก แต่อย่างที่ 2 อาจจะเป็นงานที่ไม่ได้รัก แต่ต้องทำให้มีความสุขให้ได้กับสิ่งที่ทำ คุณเป็นแบบไหน??? (ของฉันเป็นแบบที่ 2)

:: สมัยเด็กๆ จำได้ว่าชอบศิลปะและการออกแบบ ฝันว่าอยากเรียน อยากวาดรูปอวดใครต่อใคร เลยเลือกเรียนศิลปะเป็นวิชาพื้นฐานในชั้น ม.ปลาย (ไม่มีให้เลือกเป็นวิชาหลัก) ช่วงนั้นสนุกกับการเรียนพอสมควร ถึงแม้ศิลปะจะไม่ได้เป็นวิชาหลัก แค่ได้เรียนก็พอใจแล้ว พอตอนเอ็นทรานซ์ก็เลือกคณะสถาปัตยกรรม เพราะมาทางสายคำนวณด้วยเป็นวิชาที่ถนัดอีกวิชานึง บวกกับศิลปะที่ชอบ คณะนี้จึงเหมาะที่สุดแล้ว ผลปรากฏว่าเอ็นฯไม่ติด หันไปเลือกเรียนบัญชีตามเพื่อนซะงั้น และแล้วฝันนั้นก็กลายเป็นเพียงจุดเล็กๆประหนึ่งขี้แมลงวันที่ติดอยู่ในใจตลอดมา

:: 4 ปีกับการเรียนบัญชี หนักหนาสาหัส แผลฉกรรจ์มีให้เห็นเกือบทุกเทอม คิดไว้ว่าจบเมื่อไหร่ อย่าได้เจอกันอีก ต่อมา 8 ปีกับงานที่ไม่เกี่ยวกับบัญชีและศิลปะ ดำเนินชีวิตด้วยความเรียบง่าย โดยชีวิตดำเนินไปอย่างปกติ และแล้ว 4 ปีต่อมา สิ่งที่คิดไว้ว่าอย่าได้เจอกันอีก ก็มาให้เจออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นคืองานบัญชี (โบราณถึงว่า เกลียดอะไร มักจะได้อย่างนั้น) แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป เลยบอกกับตัวเองว่า "ถึงแม้จะไม่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก แต่ต้องรักที่จะทำงาน เพราะฉะนั้นต้องมีความสุขกับสิ่งที่ทำให้ได้" ง่ายมากกับสิ่งที่คิด แต่ยากมากกับสิ่งที่ทำ ฉันเฝ้าแต่อิจฉาคนที่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก ซึ่งหนึ่งในนั้นคือน้องชายฉันเอง เค้าได้เรียนและทำงานทางด้านศิลปะ โดยไม่ทิ้งแรงบันดาลใจไว้ข้างทาง

:: ขี้แมลงวันเม็ดนั้นของฉันก็ยังไม่มีการพัฒนาการเป็นไฝขึ้นมาให้เห็น

:: แล้ววันนึงหลังจากพักฟื้นจากการผ่าตัดช็อคโกแลตซีส ก็ได้มีโอกาสไปดูหนังเรื่อง Happy Birthday กำกับโดยพงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง ในเรื่องนางเอกเลือกที่จะเก็บความทรงจำจากการท่องเที่ยวด้วยการวาดรูป แทนการถ่ายรูป และตอนท้ายของเรื่องนางเอกไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ กลับบ้านมาด้วยความคิดที่ว่า ถ้าบั้นปลายชีวิตฉันต้องเป็นแบบนั้นบ้าง แล้วเมื่อไหร่ฝันที่กลายเป็นขี้แมลงวันที่เกาะในใจ มันจะมีการพัฒนาซักที นั่นคือ แรงขับแรกในการกล้าที่จะก้าว ขอขอบคุณ พี่อ๊อฟ พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง มา ณ ที่นี้ด้วย
:: ช่วงนั้นมีน้องชายสุดหล่อ ดูแล(อย่างดี)ไป ก็ทำงานของตัวเองไป (ตอนนั้นน้องชายยังเป็น Free lanceและมีหุ้นส่วนกับร้านเล็กๆที่จตุจักร) เห็นแล้วก็อดอิจฉาอีกไม่ได้ ที่เค้าได้ทำงานที่เค้ารักจริงๆ บวกกับเห็นผลงานที่น้องทำออกมาเป็นที่น่าภูมิใจอย่างยิ่งยวด ยิ่งเห็นยิ่งเกิดแรงขับอีกแรง และนั่นก็เป็นแรงขับที่สองในการกล้าที่จะก้าว
:: ฉันลองสวมวิญญาณเป็น ณัฐวุฒิ (สะกิดใจ) ลองสะกิดขี้แมลงวันเม็ดนั้นดู ยังอยู่ดี ฉันพูดกับตัวเองว่า "ศิลปะก็ยังอยู่ในใจฉันตลอดมา" จึงเกิดเป็นแรงขับที่สามในการกล้าที่จะก้าว

:: และนี่คือผลงานแรก ที่ลอกเลียนแบบการวาดมาจากหนัง Happy Birthday นั่นเอง

:: ผลงานที่ 2 วาดตามอารมณ์ ณ ตอนนั้น (นึกถึงมันสมองคนนี่แหละ)

:: ผลงานชิ้นที่ 3 ชิ้นี้ได้มีโอกาสไปวางขายที่ร้านจตุจักร เป็นชิ้นแรกในชีวิตที่ออกสู่สายตาคนไทยและต่างชาติ จินตนาการมาจากใต้ทะเลที่ห่างหายไปนานไม่ได้ไปสัมผัส จึงสร้างอารมณ์บนปลายปากกาออกมา น่าเสียดายที่ผลงานชิ้นนี้ไม่มี file มาให้เห็น แต่ที่สำคัญที่สุดได้รับแรงใจ แรงเชียร์ จากคนที่เรารัก นั่นคือน้องชายนั่นเอง

:: จากนั้นก็เกิดผลงานออกมาอย่าง(เกือบ)ต่อเนื่อง แวะชมผลงานต่อได้ที่นี่

:: และแล้วขี้แมลงวันที่เกาะในใจก็ได้เกิดพัฒนาการขึ้น เป็นก้าวที่กล้า โดยมีแรงขับกล้าที่จะก้าวมาจากคนสำคัญน้องชายที่ชื่อ บิ๊ก ปริวัฒน์ อนันตชินะ เชิญรับชมผลงานเต็มๆตาได้ที่ Case-Bixer

Atmosphere within My Shop

2009-09-30T10:43:00.005+07:00

บรรยากาศภายในร้าน อันแสนอบอุ่น และอบอวลไปด้วยงานศิลปะ แนว Deeper (My Blog) และ Case (My Brother's Blog)

รูปข้างล่างนี้ ด้านซ้ายผลงานของน้องชาย (Bixer) รวมถึงเสื้อที่แขวนอย่างหาคนมาจับจอง รีบๆไปหามาสวมสวย สวมหล่อ กันได้ เพราะใกล้หมดแล้ว

เข้าไปดูลวดลายบนเสื้อได้ที่ http://a-pariwat.blogspot.com/search/label/T-Shirt
ช้าหมดอดใส่กันนะ

Season IV : On Canvas

2009-09-29T10:41:00.002+07:00

ผลงานล่าสุด สุดล่า เป็นการ Paint บน Canvas กำลังพัฒนาการ (ตอนนี้ยังอยู่เพชรบุรีตัดใหม่ยังไม่ถึงพัฒนาการ) โปรดติดตาม Season ต่อๆไป

Title : Marine Society_07
Price : 5,000 B.
Status : Single

ครั้งแรกของชีวิตที่นอนโรงพยาบาลกับช็อคโกแลต (2)

2009-09-25T15:40:00.007+07:00

:: หลังจากการวินิจฉัยของหมอสูติฯ ว่าพบช็อคโกแลตซีส 2 ก้อนใหญ่ที่ช่องท้องด้านขวา ทำให้กลับมาคิดว่า ไหนๆก็จะต้องผ่าตัดเอาออกอยู่แล้ว ก็ตรวจให้ละเอียดซะเลย เผื่อมันมีมากกว่า 2 ก้อน แต่ไม่ได้คิดเลยว่าหมอจะวินิจฉัยผิด เพราะว่ามีแผ่นฟิล์มเอ็กซเรย์ ที่ได้หลังอัลตราซาวน์ เป็นพยานได้อย่างชัดเจน ตามคำวินิจฉัย หลักฐานมัดแน่นอย่างนั้น จะดิ้นยังไงก็ไม่หลุด จะหลุดได้ยังไงล่ะต้องผ่าออกอย่างเดียว....

:: “ตรวจภายใน” ช่วงนั้นมีแต่คำนี้ที่อยู่ในหัว แล้วมันจะอยู่ในหัวฉันอีกอาทิตย์นึงอย่างนั้นเหรอ จะเป็นอย่างไรบ้าง จะเจ็บมั้ย จะอายมั้ย ฯลฯ หมอนัดเสาร์หน้า ที่สำคัญเป็นหมอผู้ชาย จะทำอย่างไรดี แล้วเมื่อมีนัดกับผู้ชาย ผู้หญิงทั่วไปเค้าทำอย่างไรกันบ้าง? เฮ้ย! นั่นมันคนละเรื่องกัน ความสงสัยยังใม่ทันได้ลับสมอง เอาความกล้าเข้าข่ม ไม่รอให้ถึงวันเสาร์ ไปเลยดีกว่า ใจร้อนขึ้นมาซะงั้น ก่อนที่ความกล้าจะหายไป แต่จะทำอย่างไรล่ะ ในเมื่อหมอสูติฯ คนที่ฉันหาแต่แรกก็เข้ามาตรวจที่โรงพยาบาลนั้นเฉพาะวันเสาร์ เลยหาข้อมูลจากทางอินเตอร์เน็ต ว่าหมอเข้าตรวจที่โรงพยาบาลไหนบ้าง และแล้วก็หาจนเจอ

:: 2 วันถัดมา ไปหาหมอคนเดิม แต่โรงพยาบาลใหม่ ให้หมอตรวจภายใน ตื่นเต้นมาก ... ทำอะไรไม่ถูก ครั้งแรกที่นอนบนเตียงในโรงพยาบาลพร้อมมีขาหยั่ง โธ่...แค่เห็นเตียงเท่านั้นจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ความรู้สึกอย่างกับคนออกเดท ครั้งแรกในชีวิต (เอ๊ะ..คนส่วนใหญ่เค้ามีความรู้สึกอย่างนี้กันมั้ยล่ะเนี่ย)
:: เริ่มจากถอดเสื้อผ้า พยาบาลหันมาเห็น “เอ่อ...เสื้อไม่ต้องค่ะ กางเกงอย่างเดียว” บอกแล้วจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดีนะพยาบาลบอกเร็ว แค่ปลดกระดุมเท่านั้น พยาบาลคนสวยยืนยิ้มอยู่ข้างๆ คล้ายๆจะให้กำลังใจ แต่สายตาไม่ต้องก็ได้ เค้าคงได้ยินที่เราคิด เลยหันไปทางอื่น จริงๆแล้วเค้าคงไม่ได้คิดอะไรหรอก ฉันต่างหากที่คิดไปเอง เค้าเป็นพยาบาลเห็นมานักต่อนักแล้ว คงเบื่อที่จะเห็นแล้วล่ะ พอนอนไปบนเตียง พยาบาลเอาผ้ามาคลุมให้ก่อน สักพักหมอเดินเข้ามาทักทายกันนิดหน่อย แล้วเริ่มด้วยการพูดว่า “เจ็บเล็กน้อย นิดเดียว เห็นมั้ยเครื่องมือหมอไม่ใหญ่เลย” ทำเหมือนพวกสาวเชียร์เบียร์อย่างไงอย่างงั้น เอาเครื่องมือออกมาโชว์แล้วถือเอียงไปข้างลำตัว พร้อมบอกสรรพคุณ ความกลัววิ่งทะลุก่อนที่เครื่องมือหมอจะเข้าไปซะอีก เจ็บไปก่อนแล้ว จริงๆไม่ต้องให้ดูก่อนก็ได้ แต่ไม่ทันแล้วล่ะ

:: เวลาที่เราอยู่กับคนรักอย่างมีความสุข จะยาวนานแค่ไหนก็จะรู้สึกว่าช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน เทียบไม่ได้กับณ เวลานี้ 5 นาที ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน และเกินคำบรรยายจริงๆ หมอบอกว่าต้องอัลตราซาวน์อีก ก็เลยใจชื้นขึ้นมาหน่อยว่าไม่เจ็บแล้ว เพราะเคยตรวจเมื่อ 2 วันก่อนแล้ว เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว หมอเอาเครื่องมือออกมาแล้ว คราวนี้เริ่มตรวจแบบอัลตราซาวน์ หมอหันจอคอมพิวเตอร์มาให้ดูไปพร้อมๆกัน ดูไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่ตาก็มอง หูก็ฟัง “ต้องอัลตราซาวน์ข้างในด้วย” นั่นหมอพูดเล่นใช่มั้ย ฉันบอกกับตัวเอง ยังไม่ทันไร หมอแสดงเป็นพรีเซ็นเตอร์อีกรอบด้วยการโชว์เครื่องมืออันใหม่ “เจ็บกว่าครั้งแรกนิดเดียว” โอ้พระเจ้า “ใหญ่กว่าครั้งแรกด้วย” ฉันคิดในใจ
..........................................................................................................

:: หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังอยู่ตำแหน่งเดิม แต่เครื่องมือหมอกลับมีการเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดยั้ง ทุกอณูของอวัยวะส่วนนั้น หมอคงรู้หมดแล้วว่าตรงละติจูดที่เท่าไหร่ มีสภาพแวดล้อมเป็นอย่างไร เวลานั้นฉันสวดมนต์อย่างเดียวงัดบทสวดขึ้นมาสารพัดบท ครั้งนี้กินเวลา 8 นาที คิดดู.....ลงจากเตียงด้วยอาการขาสั่น หมอบอกว่าพบที่ด้านซ้ายด้วย 1 ก้อนเล็ก แต่ไม่แน่ใจว่าที่เห็นเป็นเพราะด้านขวาใหญ่มาก หรือมีอีกก้อนกันแน่ แต่ภายในมดลูกไม่มีสิ่งแปลกปลอม (ก็หมอเอาเครื่องมือออกแล้วหนิ)

:: หมอทำการโทรไปเช็คผลเลือดที่โรงพยาบาลเดิม ปรากฏว่าผลเลือดมีค่าบ่งชี้มะเร็งเกินมาตรฐาน และค่อนไปทางสูง หมออธิบายว่าไม่อันตรายหรอก ไม่ต้องตกใจ ทำใจให้สบาย การที่ช็อคโกแลตมันจะกลายเป็นมะเร็งน่ะแทบจะน้อยมาก แต่เห็นว่ามันใหญ่และสร้างความรำคาญให้กับฉัน ซึ่งฉันเองก็มีความประสงค์จะเอาออกอยู่แล้ว ถ้าพร้อมก็สามารถผ่าได้เลย จึงถามฉันว่าประจำเดือนหมดเมื่อไหร่ จะได้นัดผ่าตัดให้อยู่ในช่วงกลางๆของการจะมีประจำเดือนในรอบถัดไป ฉันกดเครื่องคิดเลข ดีดลูกคิด กะจะขอเวลาหมอไปหาพระ ให้ท่านหาฤกษ์ยาม วันไหนวันธงชัย หมอบอกไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ แหม! ครั้งแรกของชีวิตหนิ เคยบอกกับตัวเองไว้ว่าเกิดมาทั้งทีต้องทำอะไรให้คุ้มกับชีวิต (อืมม...แบบนี้เรียกคุ้มหรือเปล่า) และแล้วก็ได้วันเสาร์ที่จะถึงนี้ ซึ่งจริงๆเป็นวันที่ทีแรกหมอนัดฉันไปฟังผลเลือดในคราวที่แล้วนี่เอง ... หมอบอกรายละเอียดการเตรียมตัวก่อนจะถึงวันผ่าตัดว่าต้องทำร่างกายให้แข็งแรงอย่างไรบ้าง และให้มา admit ตั้งแต่วันศุกร์เพื่อจะได้ตรวจร่างกายก่อน

:: กลับบ้านไปเล่าให้พี่น้องฟังว่านัดวันผ่าตัดแล้ว แต่พ่อกับแม่นี่สิ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นอะไร?

ครั้งแรกของชีวิตที่นอนโรงพยาบาลกับช็อคโกแลต (1)

2009-09-01T12:30:00.012+07:00

:: “ปวดท้องประจำเดือน” เป็นอาการปกติและมีมาอย่างสม่ำเสมอของฉันอยู่แล้ว และคิดว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ประสพพบเจอมาเหมือนกัน ก็อยู่ที่ว่าใครจะปวดมากปวดน้อยเท่านั้นเอง
:: สำหรับคนที่ไม่ปวดท้องประจำเดือนเลย รู้ไว้ว่ามีหลายคนเฝ้าอิจฉาอยู่ไม่น้อย บางคนปวดพอประมาณเป็นพิธี ไม่ต้องอาศัยหยูกยา แต่จะได้รับความรำคาญคืบคลานเข้ามาแทน แต่คนที่ปวดมากนี่สิ ต้องอาศัยยาแก้ปวดประจำ กินแล้วหายปวดก็ดีไป ถ้ากินแล้วงั้นๆ ไม่รู้สึกดีขึ้นก็ต้องอาศัยวันลาหยุดประจำเดือนเป็นยารักษาแทน ทำงานหรือเรียนไม่ได้เลย นอนจมอยู่กับความเหงาโดยมีความปวดร้าวอยู่เป็นเพื่อน แต่ใช่ว่าความทรมานจะหายไปง่ายๆนะ ยังมีอาการปวดหลังลามไปถึงสะโพกแล้วย้อนมาด้านหน้าที่ท้องน้อย เลี้ยวลงไปที่ขา บางครั้งวิ่งขึ้นไปที่หัว ยังรวมไปถึงคลื่นไส้ ท้องเสีย ฯลฯ เฮ้ย...อะไรจะมากมายอย่างนี้ (วะ) เนี่ย นอนก็นอนไม่หลับ พอเคลิ้มจะหลับก็ผวา ลุกขึ้นมาดูที่นอนว่าเลอะหรือเปล่า? น้ำตาลูกผู้หญิงเริ่มแสดงออกอย่างกลั้นไม่ได้ และแล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่า แม่เคยบอกให้ใช้กระเป๋าน้ำร้อนประคบ อ้าว!ก็ต้องลุกมาต้มน้ำอีก มองหากระเป๋าน้ำร้อน เจอแต่กระเป๋าสตางค์ ใช้ขวดแทนแล้วกันจัดการต้มแล้วเทลงขวดอย่างทุลักทุเล มืออาจจะสุกได้ก่อนที่หน้าท้องจะได้สัมผัสความร้อน กว่าที่ขวดจะมาคลอเคลียอย่างใกล้ชิดที่ท้องน้อยก็ทำเอาเหนื่อย
:: เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงก็แล้ว 2 ชั่วโมงก็แล้ว ความปวดกระทำเพียงแค่พักโฆษณา พอหมดโฆษณาก็กลับมาเล่นต่อให้จบ ความปวดถึงจะทุเลาลง แต่เดือนนี้เป็นเดือนที่แปลกกว่าทุกๆเดือน เวลาผ่านไป 3 วัน 4 วัน 5 วัน ความปวดไม่จางหาย อาจจะเบาบางลงบ้างแต่เหมือนกับยังมีเยื่อใยกับฉันอย่างเหนียวแน่น “หรือว่า....ความผิดปกติเริ่มมาเยือน....”

:: ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 2 เดือนที่แล้ว มีอาการเจ็บที่ท้องน้อย แต่คิดเอาเองว่าสงสัยจะอั้นฉี่รึเปล่า เพราะด้วยความขี้เกียจปวดเมื่อไหร่ต้องรอให้เต็มกระเพาะปัสสาวะ กับอีกอาการคือ ปวดหลัง สงสัยเองอีกเหมือนกันว่าปฏิบัติงานอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ค่อยได้ลุกเดินไปไหน หรือ 2 อาการนี้รวมกับอาการปวดท้องที่นานกว่าปกติ เป็นที่มาให้เกิดความผิดปกติขึ้นกับเรา

:: ผ่านไป 1 อาทิตย์ ความปวดยังแวะเวียนมาเหมือนคนที่เพิ่งจีบกันใหม่ๆ เยี่ยมเยียนไม่เว้นวัน เช้า สาย บ่าย เย็น และก่อนนอน หรือแม้แต่ยามหลับก็มาให้เห็นหน้าได้ตลอด (มันจะมากไปแล้ว) จีบกันแบบนี้ ไม่ชอบหรอกนะ ปรึกษาเพื่อนๆ ทำอย่างไรดีกับความใกล้ชิดที่เราไม่ยินดีจะต้อนรับ คำปรึกษาของเพื่อนๆเห็นพ้องกันว่า ปรึกษาหมอ ดีที่สุด
10 วันแล้วหลังจากเริ่มมีอาการปวดท้อง ไหนๆก็อยากจะกำจัดความปวดให้พ้นๆไป ก็ได้ฤกษ์ไปหาหมอที่โรงพยาบาลสักที หลังจากตรวจแล้ว หมอสันนิษฐานว่าน่าจะเป็น ไส้ติ่ง หรือ กระเพาะ อักเสบ อีก 2 วันถ้าไม่หายต้องไปหาอีก และแล้วเวลา 2 วันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ต้องกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง หมอคนใหม่ตรวจ และคำสั่งของหมอก่อนที่จะเดินออกจากห้องมาคือ “อัลตราซาวน์”

:: เอาล่ะสิ เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเพราะยังไม่เคยตรวจวิธีนี้มาก่อนเลย ไม่รู้ต้องทำอย่างไรบ้าง? แต่ได้รับคำแนะนำจากพยาบาลให้อั้นฉี่ไว้ เพื่อให้ท้องป่อง จะได้ตรวจได้ง่ายๆ 15 นาทีผ่านไป พยาบาลเรียกเข้าไปในห้องและให้นอนบนเตียง บรรยากาศมืดมาก ไม่นานหมอสาวและสวย ก็เดินมาสนทนาด้วยนิดหน่อย จากนั้นก็เงียบไป แล้วก็เริ่มขึ้นอีกครั้งแต่เป็นการสนทนาระหว่างหมอกับพยาบาลแทน ด้วยความดังเดซิเบลที่ต่ำมาก ฉันแทบไม่ได้ยิน แต่ที่จับใจความได้ก็คือ พบถุงน้ำ........ หลังจากนั้นกลับมาที่คุณหมอคนเดิม ดูผลการตรวจจากแผ่นฟิล์ม คำตอบของคุณหมอโดยที่ฉันไม่ต้องถามคือ พบช็อคโกแลตซีส ในช่องท้อง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกนำส่งให้กับหมอสูติโดยด่วน เริ่มสงสัยแล้วสิ “ทำไมต้องด่วน” มารู้ทีหลังว่า หมอกำลังจะกลับบ้านนั่นเอง...

:: หมอคนที่ 3 แล้ว ที่ฉันได้เข้าพบ หลังจากที่หมอพิจารณาจากแผ่นฟิล์ม และคำชี้แจงจากห้องอัลตราซาวน์ หมอก็ชี้ให้ดูว่าพบช็อคโกแลตซีสที่รังไข่ด้านขวา ขนาด 2 ก้อนรวมกันก็ประมาณ 13 เซนติเมตร (ใหญ่ใช่เล่นนะเนี่ย) ซึ่งเกิดจากการที่ประจำเดือนไหลย้อนกลับ หรือไหลออกมาไม่หมด จึงเกิดการสะสมของเลือดขึ้น พอนานเข้าก็เกิดเป็นก้อน จริงๆถ้าไม่ได้ใหญ่ก็ไม่ต้องเอาออกก็ได้ แต่นี่มันใหญ่และยังสร้างความรำคาญให้เราปวดอยู่เรื่อยๆ แต่ถ้าต้องการจะให้การตรวจมีความละเอียดมากขึ้น หมอพูดออกมาคำนึง “ตรวจภายในด้วยแล้วกันนะ” จะได้ดูด้วยว่ามีที่ตรงอื่นนอกจากที่รังไข่ข้างขวาอีกหรือไม่ ความกลัววิ่งเข้ามาด้วยความเร็วเทียบเท่าแสง หมอก็คงรู้ว่ากลัว เลยให้เจาะเลือดเพื่อหาค่าบ่งชี้มะเร็ง จากนั้นจึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อเจาะเลือด และจะทราบผลการตรวจเลือดอีกทีก็อาทิตย์หน้า แต่หมอบอกว่าการรักษาก้อนนี้ อย่างไรแล้วก็ต้องผ่าตัด ซึ่งการผ่าตัดก็ใช้แบบส่องกล้องไม่ได้ เพราะมีขนาดใหญ่เกินไป จึงเหลือ “การผ่าตัดแบบเปิดหน้าท้อง” นั่นเอง ฉันตอบตกลงทันทีทันควัน ว่าผ่าได้เลย ไม่ต้องตรวจอะไรอย่างอื่นแล้ว (ฉันหมายถึงตรวจภายใน) หมอก็บอกว่าให้ใจเย็นๆ นัดกันอีกที อาทิตย์หน้ามาเจอกันใหม่....

:: นอนโรงพยาบาลครั้งแรกของชีวิต ก็เรื่องใหญ่เลยนะ “ผ่าตัดช็อคโกแลตซีสแบบเปิดหน้าท้อง”

Season III : The Series

2009-09-01T11:37:00.010+07:00

มาถึง Season III จนได้ เห็นโทรศัพท์ หรือรถยนต์บางราย เค้าก็มีหลาย series เลยเลียนแบบ

Title : Series_3
Price : 3,000 B.
Status : Single

Season III : The Series

2009-09-01T11:18:00.010+07:00

แอบมีเรื่องราวการต่อสู้แบบน่ารักๆของโลกใต้ทะเล ในแบบของ Deeper

Title : Series_4
Price : 3,000 B.
Status : Single

Season III : The Series

2009-09-01T11:17:00.006+07:00

แนวความคิดเริ่มบู๊มากขึ้น นึกถึงกลุ่มมีชีวิต 1 กลุ่ม โดยมีผู้นำเพียงผู้เดียว คล้ายๆจะมาเฟีย ยังไงยังงั้นนะ แต่เป็นมาเฟียตัวอ้วนกลม

Title : The Circles
Price : 4,500 B.
Status : Sold Out

Season II : Summer

2009-08-27T11:09:00.017+07:00

หลังจากผ่าน Season I ด้วยความเขินอายไปแล้ว ผลตอบรับทำให้ชุ่มชื่นหัวใจขึ้นมาบ้าง เลยสร้างผลงานออกมาอย่าง (ไม่)ต่อเนื่อง เพราะยังจับทางไม่ได้ แต่ได้รับแรงใจจากคนรอบข้างนี่แหละ ... To be continue ...

Title : Marine Society_04
Price : 2,500 B.

Status : Sold Out

Season II : Summer

2009-08-26T11:16:00.010+07:00

Title : Marine Society_05
Price : 2,500 B.
Status : Sold Out

Season II : Summer

2009-08-26T11:12:00.012+07:00

Title : Marine Society_06
Price : 2,500 B.
Status : Sold Out

Season I : Unseen my sea

2009-08-25T20:11:00.010+07:00

ช่วงรักษาตัวจากการผ่าตัดช็อคโกแลตซีส ไม่มีอะไรทำ อยู่ๆก็นึกอยากไปทะเล อยากดำน้ำขึ้นมาซะงั้น ทำไงดีล่ะ???จะไปก็ไปไม่ได้เพราะยังไม่หายดี ก็เลยขีดๆเขียนๆไปตามอารมณ์ ด้วยความที่อยากดำน้ำนั่นเองจึงมีตัวละครเป็นสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลทั้งนั้น ที่สำคัญทุกครั้งที่ไปดำน้ำไม่เคยใส่คอนแทคเลนส์ ทั้งๆที่สายตาก็สั้นมาก ก็เลยบรรเจิดเกิดผลงานออกมาตามที่เห็น ชักช้าอยู่ใยเอาไปวางโชว์ดีกว่า ร้านที่ JJ ก็มี ทำตามคำกล่าวชมของน้องชายนะเนี่ย.... แอบเขินเล็กน้อย และแล้วเพียงไม่นานก็ถูกต่างชาติเอาไปเชยชม ณ ต่างแดน แหม!! มันปลื้มซะจริงๆ (เสียดายชิ้นแรกสุดของชีวิตไม่ได้เก็บ file มาอวดกัน)

Title : Marine Society_01
Price : 2,500 B.
Status : Sold Out

Season I : Unseen my sea

2009-08-20T10:31:00.010+07:00

Title : Marine Society_02
Price : 2,500 B.
Status : Sold Out

Season I : Unseen my sea

2009-08-20T10:26:00.013+07:00

Title : Marine Society_03
Price : 2,500 B.
Status : Sold Out

Season I : Unseen my sea

2009-08-20T10:25:00.005+07:00

Title : Fisho
Price : 2,500 B.
Status : Sold Out